U bevindt zich hier: Welkom


Bron: Mgr. J.W.M. Hendriks, http://www.arsacal.nl/

Heiloo, de Egmonden en Akersloot, zondag 25 jan.

Willibrorduskerk

In een feestelijke H. Eucharistie werd op zondagmorgen 25 januari in een volle H. Willibrorduskerk in Heiloo de totstandkoming van de nieuwe parochie 'Bron van Levend Water' gevierd, met medewerking van een projectkoor van parochianen uit Egmond aan Zee, Egmond aan den Hoef, Egmond Binnen, Akersloot en Heiloo, de plaatsen/gemeenschappen waar de nieuwe parochie uit bestaat. Het gehele pastorale team nam deel aan de viering: pastoor-moderator Herman Helsloot, pastoor Anton Overmars en de pastoraal werkers Johan Ollink en Henk Hudepohl. Aan het einde van de viering werden de nieuwe kerkbestuursleden aan de parochie voorgesteld (foto), waaronder - heel toepasselijk - een directeur van het waterleidingbedrijf dat Noord-Holland van water voorziet als vice-voorzitter.

Presentatie kerkbestuur

Aan het begin van de viering werd door vertegenwoordigers van de verschillende locaties water aangedragen uit de zee, het Alkmaardermeer, de Willibrordusput en andere wateren. Dit water werd bij elkaar gedaan en gezegend waarna de besprenkeling met het gewijde water alle aanwezige gelovigen herinnerde aan het doopsel. Voor in de kerk was een bron aangebracht waaruit water opborrelde. Kortom, de nieuwe naam van de parochie werd in de goed verzorgde viering volop tot uiting gebracht. Ook de lezingen waren bij uitzondering op dit parochiefeest aangepast. Zo werd uit het Johannes-evangelie het gesprek van Jezus met de Samaritaanse vrouw gelezen, waarin Hij over het "levend water"spreekt.
Na de Eucharistieviering was er een drukke receptie om elkaar te feliciteren met dit mooie resultaat, waarvan we hopen dat deze parochie velen ook jonge mensen mag aantrekken.

Hieronder de homilie die ik bij deze gelegenheid heb gehouden
Mgr. J.W.M. Hendriks

Homilie

Het is voor mij een grote vreugde
vandaag op deze bijzondere dag
bij U te mogen zijn,
nu U samen verder gaat als één parochie
met een nieuwe naam:
“Bron van levend water”.
Die bron van levend water
is Jezus Christus zelf,
die ons Zijn leven geeft.

Water

Hoe belangrijk water is,
hoef ik in deze parochie
eigenlijk niet te zeggen,
dat is aan het begin van de Eucharistieviering
ook heel mooi tot uiting gebracht:
U wordt omgeven door
de zee, de meren, vele sloten
en de oude waterputten,
die met Sint Willibrord, met Adelbert
of met Onze Lieve Vrouw ter Nood verbonden zijn.
En U leeft van het water,
niet alleen door het toerisme
dat ermee verbonden is
of de landbouw die erdoor mogelijk wordt gemaakt,
maar gewoon omdat water zo ontzettend belangrijk is
bij alles wat we doen en om te kunnen leven.
Op het einde van de oorlog
- we worden er deze dagen in de media weer aan herinnerd -
moesten de gevangenen van Auschwitz
op last van de Duitsers
dagenlang lopen
zonder eten, zonder iets,
de zo genoemde ‘dodenmarsen’ .
Gelukkig was er sneeuw gevallen,
zo hadden ze te drinken
en dat heeft velen nog hun leven gered.
Water houdt alles in leven,
waar water komt
worden zelfs woestijnen
tot prachtige groene gebieden.

Levend water

De eerste lezing ging daarover,
dat was het visioen van Ezechiël
die uit de tempel
stromen van leven brengend water zag komen.
Het is dus “levend water”
omdat het water leven geeft
en het is “levend water”
omdat het water stroomt
en in beweging is.
Dat stromende water wast af,
het kan reinigen en zuiveren
en soms heeft het een vreselijk
vernietigende kracht.

Water verenigt ons hier

Maar natuurlijk gaat het hier,
als wij over levend water spreken,
over water met een geestelijke betekenis
Want wat brengt ons hier samen?
Precies: het water,
dat water dat eens over ons hoofd werd uitgegoten,
het water van het heilig doopsel,
dat heeft ons hier samen gebracht:
we zijn gedoopt,
we werden christen
en bij dat doopsel werd gezegd
dat wij nieuw leven kregen
als kind van God,
dat wij werden toevertrouwd
aan Zijn vaderlijke zorg en liefde,
dat wij zijn bestemd
om eeuwig te leven
en gelukkig te worden.

Water geeft ons het grootste geluk

Als je mag geloven,
is dat wel je grootste geluk:
dat een Vader in de hemel je liefheeft
en je thuis zal brengen
als je tijd gekomen is,
dat het leven niet zomaar is
en niet voor niets,
maar dat we een doel hebben
met een weg
die over bergen en dalen,
langs donkere ravijnen
door voor- en tegenspoed
naar wel naar iets moois toegaat.
Dat is de stip op onze horizon!
Laten we nooit
dat mooie geschenk
van ons doopsel vergeten,
ook al waren de meesten van ons nog te klein
om ons dat te kunnen herinneren:
het is een genade, een zegen van God.

Door water tot gemeenschap geworden

We werden toen opgenomen in een gemeenschap
die onze weg als kind van God
samen met ons wil gaan,
die een plaats biedt
waar wij samen komen
om de verlossing te vieren
en met geloof en vertrouwen
weer verder te gaan.
Natuurlijk: we blijven vrij,
het is ook een eigen keuze,
niemand wordt gedwongen
om met ons mee te lopen
op die aardse pelgrimstocht
en misschien zijn we zelf ook lange tijd
onze eigen weg buiten de kerk
alleen of met anderen gegaan,
maar de deur van die kerk
staat open en we zijn hier blij
met ieder
die verder wil trekken
samen met ons en met Jezus Christus,
de bron van levend water.

Water voor iedereen

De Samaritaanse vrouw
met wie Jezus in het evangelie sprak,
stond er aan alle kanten buiten,
zij hoorde er niet bij:
zij was een vrouw,
daar hoorde Jezus zo niet mee te praten;
en zij was een Samaritaanse,
geen echte Joodse
en die Samaritanen gingen bidden op een berg
en niet in Jeruzalem;
allemaal fout!
Bovendien had zij geen heiligenleven achter de rug:
met mannen ging zij erg gemakkelijk om.
Jezus praat niks goed en wuift niets weg,
maar Hij eert haar, respecteert haar,
heeft haar lief,
zijn woorden zijn uitnodigend en hartelijk,
dat brengt haar tot nieuw leven.
Dat gesprek van Jezus met die Samaritaanse
laat ons zien:
de deur staat voor je open,
ook al ben je niet in aanzien
bij de braafsten en de besten,
je bent een mens en waardevol
en iedereen is uitgenodigd
stappen te zetten, uit te groeien,
verder te gaan.
De weg die we gaan
is belangrijker nog dan de plaats
waar we staan.

Wijwater

Dat is ook eigenlijk wat we belijden
als we de kerk binnenkomen
en een kruisje met wijwater maken.
Dat is om te gedenken:
Ik ben gedoopt,
ik ben een mens met groeikansen
door levend water.
Jezus onze Heer,
die zelf de minste van ons allen wilde worden,
is er voor iedereen.
Hij is een stroom van levend water
die uitstroomt, erop uit gaat
en overal waar Hij komt
nieuw leven brengt.
Dat doet Hij ook bij mij.

Naar buiten stromen...

Ik hoop dat die mooie naam
van “Bron van levend water”
ons er ook aan mag herinneren
dat wij geroepen zijn
om zelf uit te stromen,
erop uit te gaan, naar buiten te gaan
en nieuw leven te brengen,
te zijn als die stroom, die rivier
waarover het in de eerste lezing ging.
We weten intussen allemaal wel
dat het paus Franciscus na aan het hart ligt
dat wij mensen zijn die zich niet opsluiten
in hun eigen gelijk, in hun eigen clubje,
in hun eigen werk of taak,
maar dat we erop uit gaan,
anderen uitnodigen en verwelkomen.
Het stond pas nog in weer een nieuw onderzoek:
de meeste mensen geloven wel
dat er iets is,
maar hebben geen beeld meer van God of van Jezus,
het staat allemaal best wel ver van hen af.
Hoe kunnen wij die brug slaan,
hoe kunnen we mensen laten zien
dat de boodschap van het evangelie
ook voor hen bestemd is,
dat de relatie met God
ook hun leven zal verrijken?
Ieder moet hier
zijn eigen talenten gebruiken,
als we maar proberen te worden
als een uitstromende rivier
die overal leven brengt.
Zo worden we ook zelf weer
Bron van levend water.
Dat is dus een prachtige naam voor Uw parochie.
Ik wens U van harte toe
dat die naam U tot zegen en gids mag zijn
en dat U in deze gemeenschap
steeds weer die bron mag vinden
met levend water
voor Uw leven,
voor Uw geest,
voor Uw hart.
Amen.